Τραυματισμός. 
Ότι χειρότερο στην αθλητική ζωή ενός αθλητή. Χάνει χρόνο, χάνει αγώνες, χάνει ρυθμό, χάνει προπονήσεις, χάνει την ψυχολογία του. Κάθεται σαν το λιοντάρι στο κλουβί. Βλέπει τους συμπαίκτες του να αγωνίζονται και εκείνος να είναι στο σπίτι του. Εκεί στον καναπέ φορώντας τις φόρμες και τις παντόφλες του. Αντί να είναι μέσα στο γήπεδο να τρέχει, να ιδρώνει, να πανηγυρίζει, να αγωνιά, εκείνος απλά βλέπει. Βλέπει από την τηλεόραση το παιχνίδι. Αυτή είναι η ζωή του τραυματία. Το σημερινό μας άρθρο, είναι αφιερωμένο σε έναν ποδοσφαιριστή που πραγματικά τον κατέστρεψαν οι τραυματισμοί. Τον τσάκισαν. Είναι μακράν ο πιο άτυχος Έλληνας ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Ένας από τους πιο προικισμένους τεχνικά ποδοσφαιριστές στη σύγχρονη ποδοσφαιρική ιστορία της χώρας. Ο «Έλληνας Κρόιφ», μα κυρίως το μεγαλύτερο «what if» του κιτρινόμαυρου και όχι μόνο σύμπαντος. 
Όπως συνηθίζουν να λένε οι Αμερικάνοι, για τους αθλητές που η πορεία της καριέρας τους άλλαξε ολοκληρωτικά εξαιτίας ενός σοβαρού τραυματισμού. Ένας παίκτης που θα έκανε τη μεγαλύτερη καριέρα που θα έκανε ποτέ Έλληνας ποδοσφαιριστής στο εξωτερικό. Αυτή είναι η προσωπική μου άποψη και το πιστεύω απόλυτα. Ο λόγος για τον Χρήστο Κωστή. ο ποδοσφαιριστής που τα είχε όλα. Κεφάλι, αριστερό και δεξί πόδι, έπαιρνε τέλειες θέσεις στον αγωνιστικό χώρο, είχε εκρηκτικότητα όσο κανένας άλλος, είχε τέλεια αίσθηση, σπάσιμο της μέσης, απίστευτο άλμα, έβαζε τα πόδια του στη φωτιά, κυνηγούσε κάθε φάση, ταχύτατος, φοβερός τεχνίτης, με καταπληκτικές ντρίμπλες και μπορούσε να παίξει σε δύο θέσεις. 
Ένας «δαντελένιος» παικταράς.
Ας τα πάρουμε όμως όλα από την αρχή. Όπως κάνουμε πάντα. Γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου του 1972 στην πανέμορφη Θεσσαλονίκη. Από μικρό παιδί λάτρευε το ποδόσφαιρο. Πήγαινε στο γήπεδο της Τούμπας και έβλεπε τον ΠΑΟΚ. Και μάλιστα στη θύρα 4 εκεί με τους τρελούς. Τους φανατικούς. Ο θείος του Κώστας Μαντζούκης τον παρότρυνε, να ακολουθήσει τον δρόμο της «στρογγυλής θεάς». Η πρώτη του ομάδα ήταν ο Αετός Διαβατών. Τα διαβατά είναι πέντε χιλιόμετρα έξω από τη Θεσσαλονίκη. Στην αρχή ήταν «δεκάρι. Ένα από τα καλύτερα στην ΕΠΣ Μακεδονίας. Το ταλέντο του φυσικά φάνηκε από νωρίς. Από στόμα σε στόμα ακουγόταν το όνομα του. Έτσι το 1988 στα 16 του πήγε στη Βέροια. Κάθισε μόλις έξι μήνες. Και αυτό γιατί σε ένα φιλικό νέων με τον Ηρακλή κέρδισαν με 5-2. 
Αυτό όμως που ξεχώρισε ήταν ότι από τα πέντε γκολ της «Βασίλισσας του Βορρά» είχε βάλει τα τρία! Κατευθείαν το 1989 τον άρπαξε ο Ηρακλής. Ο απίστευτος δυνατός Ηρακλής εκείνης της εποχής. Στα 17 του αμέσως μπήκε στην πρώτη ομάδα. Εντυπωσίασε τους πάντες με τις ικανότητες του. Ξεχώριζε. Ήταν το κάτι άλλο πραγματικά. Ένα χάρμα ιδέσθαι στο πράσινο χορτάρι.
Η καριέρα του στον σύλλογο της Θεσσαλονίκης πήγαινε από το καλό στο καλύτερο. 
Από πολύ νωρίς είχε γίνει, όχι απλά απαραίτητο, αλλά υπέρ απαραίτητο «γρανάζι» της ομάδας. Ένα αναπόσπαστο μέλος του. Γκολ, ασίστ, κεφαλιές, τεχνική. Τα πάντα όλα. Στην πενταετία που φόρεσε την περήφανη κυανόλευκη φανέλα, κατάφερε να εντυπωσιάσει τους πάντες! Είχε καταφέρει όλη την ποδοσφαιρική Ελλάδα να μιλάει για εκείνον. Αγωνίστηκε δίπλα σε ιερά τέρατα της ομάδας. Διαβάστε ονόματα. Ιβάν Γιοβάνοβιτς, Βασίλης Χατζηπαναγής, Γιώργος Σκαρτάδος, Φάνης Τουτζιάρης. Κατάφερε να είναι βασικός με όλους τους παικταράδες. Το ταβάνι του ήταν ο ουρανός.
Δεν είχε όρια αυτό το ταλέντο. Όπως ήταν λογικό και επόμενο, οι μεγάλες ομάδες της πρωτεύουσας θα έδιναν μάχη για να τον πάρουν. Έτσι το καλοκαίρι του 1994, ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ, μονομαχούν μέχρις εσχάτων για να αποκτήσουν τον «Έλληνα Κρόιφ». Αυτό ήταν το παρατσούκλι του. Που τα λέει όλα. Φαντάζεστε για πόσο ποιοτικό ποδοσφαιριστή μιλάμε. Ειλικρινά, αν υπήρχαν τότε, τα social media θα ήταν το νούμερο 1 στα βιντεάκια και στις αφιερώσεις. Επιστρέφουμε στα της μεταγραφής. Μια μεταγραφή αρπαγή της τελευταίας στιγμής. 
Στην κυριολεξία και το εννοούμαι. Ο Ολυμπιακός τον θεωρεί κλεισμένο και ο παίκτης ταξιδεύει αεροπορικώς από τη Θεσσαλονίκη για να υπογράψει. Στο αεροδρόμιο όμως τον περίμεναν οι παράγοντες της ΑΕΚ. Μαζί με 2000 τρελούς οπαδούς σε έκσταση. Ο πρόεδρος της, Δημήτρης Μελισσανίδης, την ώρα που ο Χρήστος πετούσε, έκανε καλύτερη πρόταση και η ομάδα του «Γηραιού» δέχτηκε. Η μεγάλη μεταγραφή ολοκληρώνεται με την πλοκή να θυμίζει κινηματογραφική ταινία!!
Ο «ζογκλέρ» της μεγάλης ΑΕΚ στα μέσα της δεκαετίας του ’90 κάνει τους οπαδούς να ονειρεύονται μεγαλεία. Η καλύτερη ΑΕΚ όλων των εποχών. 
Η ομάδα που έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Το κορυφαίο όλων. Καμιά ποτέ δε θα ξαναπαίξει έτσι. Δε χόρταινε το μάτι σου. Που η φανέλα της με τον αετό είναι μέχρι σήμερα η ωραιότερη που βγήκε ποτέ από όλες τις ομάδες. Που η συγκεκριμένη φανέλα ψηφίστηκε η τρίτη ομορφότερη παγκοσμίως! Η ΑΕΚ της αυθεντικής ΟRIGINAL 21 του Δημήτρη Χατζηχρήστου. Η ΑΕΚ της παλιάς Νέας Φιλαδέλφειας με την σκεπαστή. Σε αυτή την ομαδάρα ήταν αναπόσπαστο κομμάτι αυτός ο παικταράς. Το σύνθημα: «Φέρτε στην ΑΕΚ τον Κωστή, να πάρουμε και 4ο πρωτάθλημα σερί» πλησιάζει στην πραγματικότητα. 
Ειδικά στην τελευταία σεζόν του Μπάγεβιτς, το 1995-1996, κάνει απίστευτα «ζογκλερικά» και βγάζει μυθικές συνεργασίες με την τετράδα Τσιάρτα-Μπατίστα-Κετσπάγια-Σαβέφσκι. Ένας «υδραυλικός» που τα έκανε όλα. Το πρωτάθλημα χάνεται μόλις για δύο βαθμούς από τον Παναθηναϊκό του Ρότσα. Μια μάχη που πήγε μέχρι τέλους. Η κιτρινόμαυρη εξέδρα δεν τον αγαπάει απλά, αλλά τον λατρεύει. Όχι μόνο για τις εκπληκτικές του ντρίπλες αλλά και για τα 17 τέρματα σε ντέρμπι!!! Ποτέ δεν κρύφτηκε στα μεγάλα παιχνίδια. Ένας αληθινός ηγέτης. Όπως τότε, το 1995, απέναντι στον Ολυμπιακό, σε ένα γκολ που θα μείνει στην ιστορία, κυρίως για το μοναδικό πανηγυρισμό του. 
Η ΑΕΚ ισοφαρίζει τον Ολυμπιακό με μια περίεργη προβολή του Κωστή, ύστερα από γιόμα του Μανωλά και άστοχη έξοδο του Στρακόσια. Εκείνη τη στιγμή ο νεαρός τότε επιθετικός κατευθύνεται στην κερκίδα που βρίσκονταν οι φιλοξενούμενοι. Υπήρχαν οπαδοί και των δύο ομάδων εκείνα τα χρόνια. Συγκλίνει τα μεσαία του δάχτυλα προς τα μέσα και αναφωνεί προς τους αντίπαλους οπαδούς με τεντωμένες φλέβες και πρόσωπο που βγάζει φωτιές: «Εγώ τους γάμησα». Αρκετά χρόνια αργότερα, σε συνέντευξή του, θα το χαρακτηρίσει ως το πιο σημαντικό γκολ της καριέρας του!
Μια ακόμα μαγική εμφάνιση του ήταν στις 23 Μαρτίου του 1996. 
Η ΑΕΚ διέλυσε τον ΠΑΟΚ με 4-0. Δύο γκολ έβαλε ο Χρήστος και τα άλλα δύο ο Βασίλης Τσιάρτας. Και τότε βγήκε και το ιστορικό σύνθημα για τον Κωστή και τον δύσμοιρο γκολκίπερ του ΠΑΟΚ Νίκο Μιχόπουλο. Όλη η κερκίδα τραγουδούσε συγχρονισμένα με ρυθμό: «Πόσα θα φας, πόσα θα φας Μιχόπουλε». Στη δεύτερή του χρονιά με τους «κιτρινόμαυρους» κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο. Στον τελικό του Κυπέλλου, απέναντι στον εκπληκτικό αυτά τα χρόνια Απόλλων Αθηνών (έτσι τον λέγαμε τότε και όχι Σμύρνης) η ΑΕΚ δίδαξε ποδόσφαιρο. Νίκησε με το εντυπωσιακό 7-1 και εκείνος διαμόρφωσε το τελικό αποτέλεσμα στο 89’ λεπτό.
Έναν χρόνο αργότερα και πάλι ο Κωστής ξεκίνησε πολύ δυνατά τη σεζόν. Στο μυαλό όλων εκείνη τη χρονιά μια ιδέα στριφογύριζε. Ένα πράγμα σκέφτονταν. Το δίδυμο Χρήστου Κωστή-Ντέμη Νικολαΐδη στην επίθεση. Ειδικά οι οπαδοί της «Ένωσης» πάθαιναν τρέλα, πανικό, ονείρωξη. Διαβάστε ένα πρόσφατο σχόλιο οπαδού της ΑΕΚ. Με πόση συγκίνηση μιλάει μετά από τόσα χρόνια για εκείνον: «Ότι και να διαβάζουν οι νεότεροι που δεν τον είδαν από κοντά, ότι βιντεακια και να δουν, δεν θα καταλάβουν ποτέ ποσό παικταράς υπήρξε ο Κωστής!! Τυχεροί όσοι τον είδαμε στα καλύτερα του. 
Δεν θα ξεχάσω την χρόνια, που μαζί με τον Νικολαΐδη, ήταν ένα από τα καλύτερα επιθετικά δίδυμα της Ευρώπης!! Τρόμος στις αντίπαλες άμυνες!
Αυτό όμως δεν το είδαμε ποτέ. Η τύχη δε θα είναι με το μέρος του. Η ατυχία χτύπησε. Και όχι μόνο χτύπησε αλλά τον τελείωσε οριστικά. Στις 23 Οκτωβρίου του 1997 η ΑΕΚ αντιμετωπίζει την Στουρμ Γκρατς για το Κύπελλο Κυπελλούχων. Είναι η μέρα που σε μια ανύποπτη φάση, γράφεται η στιγμή που το βέλος θα δείξει το ποδοσφαιρικό τέλος του Χρηστάρα. 
Στην υπερπροσπάθειά του να προλάβει την έξοδο του τερματοφύλακα των Αυστριακών, Κάζιμιερ Σίντορτσουκ, θα συγκρουστεί μαζί του. Ο ίδιος καταλαβαίνει αμέσως την ζημιά και δυστυχώς οι φόβοι του επιβεβαιώθηκαν. Συντριπτικό κάταγμα κνήμης-περόνης. Και από τότε ξεκινάει ο δικός του Γολγοθάς. Οι γιατροί κάνουν λόγο για 6μηνη αποχή αλλά στην πραγματικότητα αποδεικνύεται πως θα μείνει εκτός για πολύ παραπάνω. Τον είχε χειρουργήσει o γιατρός του συλλόγου, Λάκης Νικολάου. Με τον ίδιο τον Χρήστο να έχει πολλά παράπονα από την ιατρική του αντιμετώπιση. 
Στην ΑΕΚ θα μείνει μέχρι το 1998 σημειώνοντας 68 γκολ σε 157 συμμετοχές και κατακτώντας δύο Κύπελλα και ένα Σούπερ Καπ. Ενώ, θα αναδειχθεί καλύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής στην Α’ Εθνική για την περίοδο 1996-1997 στα βραβεία του Π.Σ.Α.Π!! Πόσο μεγάλος παίκτης!
Παρ’ όλη την συντριβή που υπέστη, το μέγεθος του ταλέντου του είναι τέτοιο που η Άντερλεχτ τον αποκτά ενώ είναι τραυματίας. Συμβόλαιο για τέσσερα χρόνια με 500 εκατομμύρια δραχμές. Ελπίζει πως θα επιστρέψει υγιής και ποντάρει στο ταλέντο του. 
Οι ατυχίες όμως δεν έχουν τελειωμό. Τα χειρουργεία και οι επιπλοκές δεν σταματούν. Δεύτερη επέμβαση αυτή τη φορά στο Βέλγιο, τον Απρίλιο του 1999. Και ακόμα μία η τρίτη του που την έκανε ο γιατρός της Μπάγερν. Αλλά δυστυχώς τίποτα. Παρέμεινε σχεδόν ενάμιση χρόνο ακόμα τραυματίας, με υποτροπές. Ενώ όποτε επέστρεφε στις προπονήσεις, δεν κατάφερνε να επανέλθει σε υψηλό επίπεδο φυσικής κατάστασης. Ούτε να θυμίσει τον ποδοσφαιριστή με την άριστη τεχνική. Αποχώρησε το 2000, χωρίς να αγωνιστεί ούτε μια φορά για τον βελγικό σύλλογο, και ενώ η Χέρτα Βερολίνου ήθελε να τον υπογράψει το 1999, αν και τραυματίας!! Στην ουσία για τρία ολόκληρα χρόνια (1997-2000) έμεινε εκτός αγωνιστικής δράσης.
Η επιστροφή του στους αγωνιστικούς χώρους αλλά και στην ΑΕΚ, έγινε στις 8 Αυγούστου του 2000.
Δεν αγωνίστηκε λεπτό στην Άντερλεχτ. Η μεταγραφή έκλεισε στα 50 εκατομμύρια δραχμές το χρόνο. Ένα μάλλον συμβολικό ποσό. Στο πρώτο του φιλικό αγώνα που έγινε ανάμεσα στους Άγιους Ανάργυρους και τον «δικέφαλο αετό» έγινε χαμός. Μετά από τρία ολόκληρα χρόνια απουσίας, έκανε την επανεμφάνιση. Η ΑΕΚ νίκησε με 4-0 αλλά αυτό ήταν το λιγότερο. Το γήπεδο της Φυλής είχε γεμίσει από 2.500 φίλους της «Ένωσης». Αποθεώθηκε από όλους. Όμως δεν κατάφερε όπως ήταν λογικό, να επιστρέψει στα υψηλά στάνταρ του παρελθόντος. 
Τίποτα δεν ήταν πλέον ίδιο για αυτόν τον απίστευτο παίκτη. Φόρεσε τα «κιτρινόμαυρα» για άλλα πέντε χρόνια. Μέχρι το 2005 κατακτώντας ένα ακόμα Κύπελλο το 2002. Όμως θα σταθεί και πάλι άτυχος. Στις 19 Δεκεμβρίου του 2002 σε ένα αγώνα, απέναντι στον Απόλλωνα Αθηνών, για το Κύπελλο Ελλάδας, έσπασε το πόδι του στο ίδιο σημείο με τον προηγούμενο τραυματισμό!!! Υπέστη κάταγμα του έξω σφυρού και ρήξη του δελτοειδούς συνδέσμου. Από εκείνη τη στιγμή και μετά δεν επανήλθε ποτέ σε υψηλό επίπεδο. Επικός παίκτης, επικά άτυχος. Οι συμμετοχές του που ήδη είχαν περιοριστεί, κυρίως ως αλλαγή σε αγώνες κυπέλλου και φιλικά, θα μειωθούν κι άλλο.
Την περίοδο 2005-06, στα 33 του πλέον, πραγματοποίησε μια τελευταία γεμάτη χρονιά, στην κυπριακή Αλκή Λάρνακας. 
Με τους Κύπριους στη μία σεζόν που αγωνίστηκε εκεί, κατάφερε να κάνει 19 συμμετοχές, πετυχαίνοντας τρία τέρματα. Το 2006, μετά από μεσολάβηση του Γιάννη Αναστασίου αγωνίστηκε δύο φορές για τον Άγιαξ Κέιπ Τάουν. Μια ομάδα της Νοτίου Αφρικής (θυγατρική του ολλανδικού Άγιαξ) πριν αποχωρήσει οριστικά από την ενεργό δράση. Φυσικά υπήρξε και διεθνής με την εθνική. Έβαλε 15 φορές την τιμημένη φανέλα της γαλανόλευκης και πέτυχε τέσσερα γκολ. Έκανε το ντεμπούτο του στις 10 Μαρτίου του 1993, συμμετέχοντας στην προεπιλογή για το Μουντιάλ του 1994. Από τότε που κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, θα ακολουθήσει μια διαδρομή που θα έχει πολύ ΑΕΚ στη ζωή του. 
Θα περάσει από αρκετά πόστα του συλλόγου, από τις ακαδημίες μέχρι τη θέση του τεχνικού διευθυντή. Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα SCORE λίγο μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας θα δηλώσει: «Είμαστε υπερήφανοι που είμαστε ΑΕΚ». Και αυτό θα το τηρήσει μέχρι και σήμερα. Ήταν ένας από τους αγαπημένους παίκτες του Δημήτρη Μελισσανίδη. Μάλιστα τον είχε ονομάσει «ελάφι». Στις 30 Σεπτεμβρίου του 2022 στα εγκαίνια του γηπέδου της ΑΕΚ αποθεώθηκε από 33.000 παλαβούς οπαδούς. Στο όνομα του, και μπαίνοντας στον αγωνιστικό χώρο για να τιμηθεί, μαζί με άλλους θρύλους της ομάδας η «Αγιά Σοφιά-ΟΠΑΠ Αρένα» σείστηκε. 
Ενώ υπάρχει και ως θρύλος στο μουσείο της ομάδας. Σήμερα στα 53 του αγαπάει τόσο το ποδόσφαιρο που πηγαίνει και σε τοπικούς αγώνες της Αθήνας. Πάντα ευγενικός, προσιτός, με όμορφη ψυχή και με μεγάλη αγάπη στα παιδιά. Συμβουλεύει τους πιτσιρικάδες που τον ακούν πάντα με προσοχή. Αυτός ήταν ο Χρήστος Κωστής. Ο αέρινος παίκτης που η μοίρα του έπαιξε το χειρότερο παιχνίδι. Και θα κλείσουμε με μια φράση που μαρτυράει όλη την τρέλα, την αγάπη, τη λατρεία και το πάθος που είχαν οι οπαδοί για αυτή τον παικταρά: «Οποιαδήποτε σύγκριση με τον Γιόχαν Κρόιφ είναι ιεροσυλία και είναι άδικο για τον Χρήστο Κωστή»…
Από τον Ευστράτιο Φωτεινό
